Giovanni Vincenzo Infantino došao je na čelo FIFA-e obećavajući moderniji, pravedniji i otvoreniji fudbal. Godinama kasnije, sve više izgleda kao čovjek koji je najljepšu igru pretvorio u predugačak, sterilisan i komercijalizovan TV proizvod.
Svjetsko prvenstvo 2026. trebalo je biti festival fudbala. Umjesto toga, sve češće izgleda kao laboratorija u kojoj FIFA testira pravila, tehnologiju, marketing i granice strpljenja navijača.
VAR je od pomoći postao glavni glumac utakmice
Najveći problem više nije tehnologija sama po sebi, nego način na koji se koristi. VAR je uveden da ispravi očigledne greške. Danas se sve češće pretvara u mikroskop koji traži dodir, milimetar, trzaj, kosu, rame ili vrh kopačke.
Utakmica Portugala i Hrvatske postala je simbol tog apsurda. Hrvatski gol u završnici poništen je nakon VAR provjere zbog minimalnog ofsajda, uz pomoć tehnologije u lopti koja registruje dodir i najmanju interakciju s loptom. Mediji su izvijestili da je odluka izazvala velike kontroverze i da je Hrvatska tako ostala bez pogotka u dramatičnoj završnici.
Možda je odluka tehnički bila odbranjiva. Ali fudbal nije zamišljen kao forenzička analiza. Ako se gol poništava zbog kontakta koji niko na stadionu nije vidio, onda se više ne igra za ljude, nego za senzore.
Nova pravila ubijaju ritam igre
FIFA je na ovom Mundijalu uvela i dodatne novitete: obavezne hidratacione pauze, proširenu upotrebu VAR-a i nova pravila za upravljanje vremenom. Američki mediji navode da su na SP 2026 uvedene pauze za vodu oko 22. minute svakog poluvremena, kao i šire mogućnosti korištenja VAR-a, uključujući dodatne situacije poput kornera, gol-auta i drugih odluka.
Naravno, briga o zdravlju igrača je važna. Ali kada se utakmica svako malo zaustavlja, kada sudija odbrojava, kada VAR ulazi u svaku poru igre, fudbal gubi ono najvažnije – tok, emociju i spontanost.
Nekada se čekao gol. Danas se čeka potvrda gola.
Veliki moraju dalje? FIFA je sama kriva što ljudi sumnjaju
Najopasniji efekat ovakvog suđenja nije samo konkretna odluka, nego nepovjerenje koje se stvara. Kada VAR odlučuje o milimetrima, a odluke često idu u korist velikih i komercijalno atraktivnih reprezentacija, navijači počinju sumnjati da sportski kriterij nije jedini kriterij.
Ne treba tvrditi bez dokaza da sudije imaju instrukcije da guraju velike ekipe. Ali FIFA je sama proizvela ambijent u kojem takva sumnja zvuči logično velikom broju navijača.
Jer ako je sve podređeno profitu, TV pravima, sponzorima, glamuru i velikim tržištima, zašto bi ljudi vjerovali da je teren potpuno zaštićen od iste logike?
Infantino i Trump: fudbal kao politički spektakl
Infantino nije problematičan samo zbog fudbalskih pravila. Problem je i način na koji FIFA pod njegovim vodstvom ulazi u politiku kada joj to odgovara.
Najbolji primjer je dodjela prve FIFA-ine nagrade za mir Donaldu Trumpu tokom ceremonije žrijeba za SP 2026. FIFA je zvanično objavila da je Trump dobio inauguralnu nagradu “FIFA Peace Prize – Football Unites the World”, a Infantino mu ju je uručio lično.
Ta odluka izazvala je kontroverze u svjetskim medijima, jer je izgledala više kao političko dodvoravanje nego kao ozbiljan čin jedne sportske organizacije. Guardian je pisao da je Trump dobio inauguralnu FIFA nagradu za mir na žrijebu u Washingtonu, dok je Le Monde izvijestio da je taj potez izazvao kontroverze i unutar fudbalskog svijeta.
To je slika moderne FIFA-e: manje fudbalska organizacija, više globalni showbiz aparat koji se klanja moći.
Fudbal je postao kulisa za novac
Infantino voli govoriti o razvoju fudbala, globalizaciji igre i širenju prilika. Ali u praksi se sve češće vidi da je fudbal pod njegovim vodstvom postao roba. Više utakmica, više tržišta, više prekida, više tehnologije, više protokola, više kamera, više sponzora, više marketinga…
A manje igre.
Navijač više ne zna da li smije slaviti gol. Igrač više ne zna da li je dodirnuo loptu ramenom, kosom ili zrakom oko sebe. Sudija više nije autoritet, nego operater sistema. FIFA više nije čuvar fudbala, nego producent globalnog spektakla.
Infantino neće uništiti fudbal preko noći
Fudbal je prevelik da bi ga uništio jedan čovjek. Ali Infantino ga mijenja u pogrešnom pravcu.
Od igre naroda pravi igru sistema. Od emocije pravi proceduru. Od Mundijala pravi korporativni festival. Od pravde pravi milimetarsku matematiku.
I zato kritika nije pretjerana.
Giovanni Vincenzo Infantino možda nije sam uništio fudbal, ali je postao simbol ere u kojoj fudbal sve više gubi dušu.